ကမ္းစပ္နားမေရာက္တဲလွုဳိင္းခတ္သံေတြ

ခုတေလာ..စိတ္ေတြသိပ္ေလတာပဲ..စာလုပ္ရတာလဲစိတ္ကမပါ.
bloggingလုပ္ဖို့ေတာင္ပ်င္းေနတယ္ယ္ေကာင္းေရာ အရုိးသားဆံုး၀န္ခံရရင္မလြမ္းေတာ့တာလဲႀကာျပီ(ဒဏ္ရာေတြနဲ့ေနသားႀကလာတာလဲပါတာေပါ့ေလ)... လူေတြcomplains ေတြတက္ခ်င္ေနတာခ်င္ေနတာကလဲႏွုတ္ခမ္းကရႊစိထိုးေနတာပဲ. ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲကိုယ္တိုင္ျပန္တရားခ်ဆံုးမေနရတာလဲအေတာ္ႀကာေနျပီ.. အားမနာတတ္ဖို့..ေျပာစရာရွိတာကိုျပတ္ျပတ္သားသားေျပာဖို့...ကိုယ္နဲ့မဆိုင္တဲ့ကိစၥ‎ေတြမွာ၀င္မပါဖို့...... ဒါေပမဲ့လဲ..အဲဒီ"ဖို"့ေပါင္း၁၆၀၀၀ကိုလဲဘယ္ေတာ့မလိုက္နာမိဘူး..က်ဴးလြန္ျပီးရင္းက်ဴးလြန္ရင္းပဲ.. ဆႏၵေတြကခဏခဏေရတိမ္နစ္နစ္..ေနေပမဲ့လဲေတာင္းတမွုေတြကမျပီးႏုိင္ေသးျပန္ဘူး
အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ေရာမုုွေတြကလဲမျပတ္တမ္းဆိုေတာ့ရွိပါေစေတာ့ေလဆိုတာကလဲလက္သံုးစကားလိုေတာင္
္ျဖစ္လာရတယ္...ညည္းညူရတာေတြ..ညည္းညူသံေတြကိုသိပ္မုန္းတာဘဲ..
ဒါေပမဲလည္းကိုယ္တိုင္ညည္းေနရတယ္...
ကိုယ္ကိုကိုယ္ေတာ့မမုန္းတန္ေကာင္းမဲ့တူတူ..ဒီpostဒီမွာတင္ရပ္တာေကာင္းမယ္

လွဳိင္းခတ္သံတိုင္းက...
အျမဲတမ္းေတာ့့့သံစဥ္ခ်ိဳခ်ဳိေတြ
ဘယ္သယ္ေပးႏုိင္ပါ့မလဲကြယ္.....