never

You were never there for me.

never!

သက္ရွိအိမ္မက္

ထိုအရပ္တြင္ စိမ္းစိုေနေသာ ေတာအုပ္ရွိသည္။ျဖည္းညွင္းစြာစီးဆင္းေနေသာ ေရတံခြန္ေသးေသးေလးရွိသည္။
ထိုအရပ္တြင္...လူသားဆိုလို႕ သူမတို႕ႏွစ္ဦးသာရွိသည္။
ထိုအရပ္တြင္...ျဖဴလြလြျဖင့္ႀကည္လင္ေနေသာခ်စ္သူ၏အျပံဳးမ်ားပန္းလိုေႀကြႀကေသာအခါ ေကာက္ယူသိမ္းဆည္းပိုင္ခြင့္ ရွိသည္။ အခ်ည္အေႏွာင္ကင္းေနေသာခ်စ္သူ၏ ပံုရိပ္မ်ားကိုလြယ္လင့္တကူရွာေတြ႕ႏုိင္သည္။ မီးလင္းဖိုမွအေႏြးဓါတ္လို ေႏြးေထြးသည့္ခ်စ္သူ၏ လက္ေခ်ာင္းလွလွေလးမ်ားကို ဆုတ္ကိုင္ႏုိင္ခြင့္ရွိသည္။ က်ိန္စာသင့္ကာ ပုပ္သိုးေနေသာပန္းသီးမရွိ၊အျငိဳးတရားမရွိ၊ပာန္ေဆာင္မႈမ်ားမရွိ။
နာနာက်င္က်င္ ငိုေႀကြးသံမ်ားမရွိ။ က်မ္းက်ိန္ဆိုသံမ်ားမရွိ။

ဘယ္အရပ္ကိုေရာက္ေနတာလဲပာု ခ်စ္သူအားေမးမိခ်ိန္တြင္ သူကမ်က္လြာေအာက္ခ်ကာ ဒါအိမ္မက္ပာု ျပန္ေျဖသည္။ သူမကေတာ့ အိမ္မက္တခု၏တည္ေနရာကို အတိအက်သိလိုမိသည္။

အျပင္ေလာက၌ရင္ခုန္သံတခ်က္စာေ၀းေနေသာသူႏွစ္ဦး၏ ႏွလံုးသားႏွစ္ခုအား ထိုအိမ္မက္ထဲတြင္ ဆံခ်ည္မွ်င္တမွ်င္မွ်ျဖင့္သာ ပူးခ်ည္လိုက္ေသာအခါ စြယ္ေတာ္ရြက္တရြက္ႏွင့္တူသြားသည္။ ခ်စ္သူ၏ႏွလံုးသားထဲမွတလႈပ္လႈပ္ေရြ႕လ်ားေနေသာ ေသးသြယ္လွသည့္ ေသြးေႀကာေလးမ်ားကို
ဂရုတစိုက္နားေထာင္ႀကည့္လွ်င္ေတာ့ သူမ၏နာမည္ကိုႀကားရႏုိင္သည္။
ကဗ်ာ၄ ၅ ပုဒ္သာဖတ္ဖူးသည့္ခ်စ္သူသည္ ဒီအိမ္မက္က ျပီးျပည့္စံုတဲ့ကဗ်ာပာု ေျပာခ်ိန္တြင္ေတာ့
သူမ အသံထြက္ေအာင္ပင္ရယ္ေမာမိသည္။ ထို႕ေနာက္ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုးမိန္းကေလး ပာုဆိုကာ သူမ၏မ်က္ေတာင္ရွည္ရွည္မ်ားကိုခ်စ္သူက နမ္းရႈံ႕ခ်ိန္တြင္ မ်က္ေတာင္တခတ္စာအခ်ိန္တြင္ သူ႕အားမလြမ္းမိျခင္းအေပၚ ေနာင္တရမဆံုးျဖစ္သြားမိသည္။

သူမစိတ္ႀကိဳက္ခ်ယ္မႈန္းထားေသာဆီေဆးပန္းခ်ီကားတခ်ပ္တြင္ လြမ္းဆြတ္ျခင္းပံုရိပ္တို႕ ပါ၀င္သည္။အိမ္မက္ထဲမွ လိ္ပ္ျပာမ်ားက ထိုလြမ္းဆြတ္ျခင္းကိုသုတ္ယူသြားႀကေသာအခါ ပန္းခ်ီကားမွာပန္းႏုေရာင္မ်ားဖုံးလႊမ္း သြားျပန္သည္။ တအံတႀသျဖစ္ေနေသာ သူမကို ခ်စ္သူကရယ္ေမာကာ မ်က္လွည့္ႀကည့္မလားပာု ေမးေသာအခါ အသာအယာေခါင္းျငိမ့္ျပမိသည္။
ခ်စ္သူ၏ဘယ္ဘက္ရင္ခြင္အေပၚတြင္ သူမလက္ညိူးကိုေထာက္ခိုင္းေစျပီး Rose ပာုေရရြတ္လိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ခ်စ္သူ၏ရင္ခြင္သည္ နီေစြးလွပေသာႏွင္းဆီးပန္းခင္းတခုျဖစ္သြားသည္။ သူက ထိုႏွင္းဆီပန္းခင္းထဲမွ အလွဆံုးေသာႏွင္းဆီပန္းကိုခူးကာ သူမကိုပန္ဆင္ေစျပန္သည္။ အိမ္မက္ေတြမွာရနံ႕ပါတယ္ဆိုတာလူေတြကိုေျပာျပမိရင္ ရူးလိုက္တာလို႕ မွတ္ခ်က္ခ်ႀကမွာပဲ။
သို႕ေသာ္လည္း သူမဆံႀကားထဲမွ ႏွင္းဆီပန္းသည္ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးကို ေမြးႀကိဳင္ေနေႀကာင္းကို
သူတို႕မသိလို႕သာ ထိုသို႕ေတြးႀကသည္သာမပာုတ္ပါေလာ။ ႏွင္းဆီရနံ႕တို႕အေနာက္ကိုလိုက္သြားလွ်င္ေတာ့ အနမ္းတခုေပါက္ဖြားရာ အေစာဆံုးသကၠရာဇ္ကို သိရွိႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။

အိမ္မက္အဆံုးတြင္ေတာ့သူမသည္ ခ်စ္သူအတြက္ လင္းျမေနေသာႀကယ္တံခြန္တခုျဖစ္ေစရန္ ေကာင္းကင္းေပၚသို႕ပ်ံသန္းသြားခဲ့ပါသည္။

ဗ်ာဒိတ္ေတာ္(၁၃)

သတိထားမိခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ကေခ်ာက္ကမ္းပါးစြန္းတစ္ခုမွာ မထီတရီ ရပ္လို႕ေလ။ ပာိုး.....ေအာက္ကိုငံု႕ႀကည့္မိေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္မဲလို႕ရယ္။ ေနဦး...ေနဦး...ျပာလဲ့လဲ့မ်က္၀န္းတစ္စံု ျမင္လိုက္တယ္လို႕ ေျပာရင္အံႀသသြားမွာပဲေနာ္၊ ပာင့္အင္း ..ကိုယ္မညာပါဘူး။တကယ့္ ကိုျမင္လိုက္ရတာ...

အမွန္တရားပါ ကြယ္..အမွန္တရားပါ။ ဒါေပမဲ့ ရင္တည့္တည့္ကို ဓါးစိုက္သြင္း လိုက္သလိုပဲ။ ႏွလံုးေသြးေတြ မည္းနက္ သြားေလာက္ေအာင္ နာေစခဲ့တာမ်ိဳးေပါ့ ။ ေနထြက္ရာကို တူရႈလမ္းေလွ်ာက္လာသူ တခ်ိဳ႕ေတာ့ေက်နပ္ ေလာက္ပါတယ္။

က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့သစ္သီးမွာမွ အခ်စ္ကိုရွာေတြ႕ခဲ့မိတာ။ အထိတ္တလန္ ့နဲ႕သိလိုက္ခ်ိန္ မွာသစ္သီးက ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲ တစ္ဆို႕လို႕...။ ေထြးအံပစ္ဖို႕အထိလည္းမစဥ္းစားမိျပန္ဘူး။
တကယ္ေတာ့ တိမ္ေတြလြင့္လာတိုင္း မိုးရြာမယ္ထင္ေနတာ ကိုယ့္မရင့္က်က္မူေတြေလ။ မလိုခ်င္ဘူး
မလိုခ်င္ဘူး ေျပာျပီး ရက္္သတၱတစ္ပတ္ရဲ ့ေန႕စဲြတစ္ရက္၊ ေန ့စဲြတစ္ရက္ ရဲ ့နာရီလက္တံတခ်ိဳ႕ ကို ယစ္ေ၀မႈးုျပီး လက္ျဖန္႕ေတာင္း ေနမိတာ။ ေနာက္က်ေနျပီဆိုတာ သိရက္ နဲ႔ကိုွ ဒ႑ာရီတစ္ပုဒ္ မွာမင္းသမီးေလး ျဖစ္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။

ခ်စ္သူ ကိုခ်စ္သူလို႕ေတာင္ အမည္မတပ္ရဲတဲ့အခ်စ္ အသံုးမက်လိုက္တာကြယ္။ ဒီအတြက္ ကိုယ့္ကို ခြင့္မလြတ္လို္က္ နဲ ့ေနာ္။ ေနာင္ဘ၀ေတာ့ နီးႀကမယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္တို႕အတြက္ ႏွစ္သိမ့္စကားမ်ားလား။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ မပါတ့ဲီပုစာၦေတြြ ကိုေသြးရူး ေသြးတမ္း ရွင္းေနရတဲ့ကိုယ့္ အျဖစ္ကေခ်ာက္ခ်ားစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။အိုး...ေဆာင္းအိုအို မွာအလြမ္းေတြျပိဳေနတာ ႀကည့္လို႕မေကာင္းေလာက္ ေအာင္ကိုု။

တခါတေလ အေတြးေတြရုိင္းရုိင္းသြားလို႕ တရားခ် ခ့ဲရေပါင္းမ်ားျပီ။ ခ်ခဲ႔တဲ့တရား ေတြက ကိုယ့္ကို သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ေလး ျပန္ျပန္သတ္တာမ်ားေနေတာ့ ကတံုကယင္နဲ႕ နာက်င္ဖို႕ ေတာင္ေမ့သြားရတယ္။ စနစ္တစ္က် ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားေပၚ က ပန္းပြင့္ေလး ကိုသတ္ပစ္ဖို႕အထိက်မ္းစာတခ်ိဳ႕ကလည္း ကရုဏတရား ေခါင္းပါးတတ္ႀကတယ္။ ကိုယ့္ကိုဆံုးမစကားေျပာသူေတြပာာ ပံုႀကီး ခ်ဲ႕သူေတြပါကြာ။ ေႏြကိုႀကိဳမယ့္ ရယ္သံတစ္ခ်က္ကို တက္မက္မိတာ အတြက္ သူတို႕ေပးတဲ့ သင္ခန္းစာက ဒဏ္ရာအျပည့္နဲ႔ အိတ္တစ္လံုး။

သိလား အခ်စ္..မနက္ခင္းေတြက သိပ္က်ီစယ္လြန္းတယ္။ ကိုယ့္အတြက္ ေနမထြက္တဲ့အရုဏ္ ေတြမ်ားလာ လိုက္တာ။ တစ္ျဖည္းျဖည္း နဲ႕ေမွာင္လာရတဲ့အေႀကာင္းကို ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လံုး နားလည္တယ္။ (လက္ေတာ့မခံခ်င္ဘူးေပါ့) ။အေမွာင္ထဲ ႀကည္လဲ့ေနတဲ့ သစၥာအကၡရာ ကိုထုဆစ္ေနတာ မြန္းက်ပ္ဖို႕ ေတာင္ေမ့သြားရဲ႕။ မရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ေနာင္တအတြက္ ေနာင္တဘာလို႕ရမလဲေနာ္။
ဒါေပမဲ့ တစ္ေရြ ႕ေရြ႕နဲ ့ေအာင္စည္တီးျပီး ေရာက္လာႀကမယ့္ (ေနာင္ကိုယ့္အပိုင္ျဖစ္ရမယ့္) ရူိက္သံခါးခါး ေတြကို သိပ္ေႀကာက္တယ္။

အရာအားလံုး ကိုမထံုတတ္ေတးႀကည့္တတ္တဲ့ အတတ္က ေစတန္ရဲ႕ဗ်ာဒိတ္ေတာ္မ်ားလား။ ဇာတာေတြ၊ ႀကမၼာေတြ ကမတရားခဲ့လိုက္ႀကတာ။ကိုယ္အတြက္ဆို တခဏေလးေတာင္ လင္း မေပးခ်င္ႀကဘူး။နတ္ဆိုး
ေတြကႀကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္ဖြက္ထားခဲ့လို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂဃနဏ မသိခဲ့ရတာလဲႀကာျပီ။ သိဖို႕လည္းဘယ္တုန္း
ကမွ မႀကိဳးစားဖူးဘူး။ အျဖဴဆြတ္ဆြတ္ ဆိုတာ စံပါယ္တစ္ကံုးစာ အတြက္ေလာက္ပဲလွတာ။

ရင္ခုန္သံေတြ က အေရာင္အဆင္း မရွိေအာင္ရုပ္ဆိုးသတဲ့၊လူေတြသိအာင္ ရွင္းမျပနဲ ့အခ်စ္ရယ္။ နဂါးေတြ သူတို႕ႏွလံုးသား ဆီ ေခါင္းလွည့္မယ့္ တေန႕မွာေတာ့ နားလည္လာႀကမယ္ထင္ရဲ ႕။ေဆာင္းေလျပင္း က သူတို႕မညွာတာမႈေတြ အတြက္ ဒဏ္ခတ္ ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါမွ ကိုယ့္ႏွလံုးေသြးေတြ က ႏွင္းကာအျဖစ္ မင္းကို ကာရံ တာသူတို႕ျမင္ေစ့မယ္။ ေနထြက္ရာလမ္း လိုက္သူေတြလဲ မွင္သက္ကုန္အ့ံ။

ကိုယ္တို႕အေႀကာင္း ေဆးစက္ေတြနဲ႕ဘာလို႕ပန္းခ်ီဆဲြမလဲ။
ပာုတ္တယ္။ကိုယ္တို႕ အေႀကာင္း စာနာလို႕ ကဗ်ာေရးမယ့္ နတ္သမီးလည္း ေပၚလာရမွာေပါ့ ။

ေျမာက္အရပ္ ကအလည္ႀကြလာ တဲ့ႏွင္းတစ္စ ကိုဖမ္းဆုတ္လိုက္ရင္း နားစြင့္မိတယ္။
ေပာာ..ေခၚသံ..ပာုတ္ပါရဲ့...ကိုယ့္နာမည္ကို တိုးရွရွေလး နဲ႕ တရင္းတႏွီး ေခၚေနတဲ့အသံ။
ျပာလဲ့လဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုပာာ အသံ ပိုင္ရွင္မ်ားလား။
ဒါဆို ကိုယ္ ခုန္ဆင္းလာရမွာေပါ့။
ပာုတ္လား အခ်စ္?

စာ

မဖတ္ရတာ ႀကာျပီျဖစ္ေသာ စာကို ျမင္ရ၊ဖတ္ရေသာအခါ အားငယ္စြာ တုန္လႈပ္ပံု၊ အေႀကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ပံု ၊ တည္ျငိမ္ေအာင္ အားယူရပံု တို႕ကႀကံဳရျမဲပင္ျဖစ္သည္။
မေျပာင္းလဲ၊နည္းနည္းေလးမွကို မေျပာင္းသြား။
အထက္စီးမွ ေျပာပံု၊ဆိုပံု၊ သေရာ္စိတ္ျဖင့္ ပာားတိုက္တတ္ပံု။ဘာဆိုဘာမွကို မေျပာင္း။
ဖြားဖက္ေတာ္ပာု သတ္မွတ္ရေလာက္ေအာင္ မခဲြအတူရွိေနတတ္သည့္ ဘာမထီအျပံဳးေတာ့ ျမင္ခ်င္လြန္းလွသည္။

(စိမ္းလဲ့ ႏွင့္ ထြန္းသာ)

Why?

There are things I really can't say out loud....
Don't you see me in your dream like I do?
Can't I even deserve that?

Its my pleasure picking up all the pieces of my heart that you break.
Don't be surprised as love can be that blind at times.
I
miss
you
pretty
badly
.
..
.....

တေစၧ

အိပ္လို႔မရ

ညႀကီးမင္းႀကီး၊ ထျပီးထိုင္ေန

ေမြ႔ရာေတြလည္း၊ေႀကမြတြန္႔လိပ္

သိပ္စိတ္ညစ္တယ္၊သတိျပယ္လြင္႔

ခုိတြယ္စရာ အတည္မရ။

အျပင္ဘက္မွာ

သစ္ရြက္ေတြႀကား၊ႀကယ္ေလးငါးပြင္႔

စံကားပင္အို၊ကန္ေရစိုစြတ္

ဟုိမွာ လွုပ္လွုပ္၊ငုတ္တုတ္လက္ကမ္း

စမ္းေလွ်ာက္သြားေန၊ျမက္ခ်ံဳေတြထဲ

တေစၧ ငါကိုယ္တိုင္ပါပဲ။

ခုတင္ေျခရင္း

ေျပးနင္းရွပ္ရွပ္၊မတ္တတ္ထလိုက္

ခန္း၀ကုိလာ၊၀ရန္တာမွာ

သည္မွာတစ္ေယာက္၊တေစၱေျခာက္လွန္႔

ေႀကာက္ေႀကာက္ႏွင္႔ႀကည္႔၊မ်က္ႏွာလွည္႔စမ္း

တည္႔တည္႔လွမ္းျမင္၊ေအာ္ငိုခ်င္မိ

တစ္ဆင္တည္းပဲ သူနဲ႔ ငါ။

ျမစ္နက္ထဲမွာ

ငါေရနစ္ျမဳပ္၊ခ်မ္းျပီးကုပ္ေန

ကုကိၠဳကိုင္းႀကား၊ငါေနနားလိုက္

ဘုရားေရွ႔ေမွာက္၊ဒူးေထာက္ေရာက္ျပန္။

ေမာပန္းလ်နွင္႔

တစ္ေယာက္ေသာငါ၊ငါမ်ားစြာမွ

ထလာ လြင္႔ပါး၊ငိုသံပါႏွင္႔

ဘာမွမႀကား၊ေမာင္႔အနားမွာ

“ထသြားစို႔ဆို၊ေမ႔ကိုအိပ္မက္

မမက္ဘူးလား´´၊တေစၧ ျဖားေယာင္း

မွုန္မႊားစိတ္၀ယ္ အရိပ္ထင္။

ႀကည္ေအး။

လေရာင္နဲ႔ထုပ္ပိုးထားေသာ ဝွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္

(၁)ႏြယ္မ်ားသည္ရစ္ပတ္တတ္ေသာသေဘာတရားရွိႀကသည္။ခ်ည္ေႏွာင္ရန္အားကုန္ထုတ္ျခင္းသည္ ႏြယ္ႏွင့္ဆိုင္လွ်င ္လြတ္ေျမာက္ရန္ႀကိဳးစားမႈသည္ အရစ္ပတ္ခံရသူႏွင့္ဆိုင္လိမ့္မည္။

သူက စကား အေတာ္ေျပာႏုိင္သည္၊မေမာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ကို ေရပက္မ၀င္ စကားေတာက္ေလွ်ာက္ ေျပာတတ္သည္။ ေျပာရင္းေတာင္ေရာက္ ေျမာက္ေရာက္ ျဖစ္သြားတတ္သည္။ နတ္သွ်င္ေနာင္ရတုမွ ေဒၚလာေစ်းအေႀကာင္းေရာက္သြားသည္။ထိုမွတဖန္ ကမာၻႀကီး ပူးေႏြးခ်င္ ေႏြးေနျပန္သည္။ကတ္သီးကတ္ဖဲ့
ဲ့ေတြးျပီး သူ႕စိတ္ႏွင့္မေတြ႕သူမ်ားကိုလဲ မညွာမတာေ၀ဖန္တတ္သည္၊။

စကားေျပာလွ်င ္ႏွုတ္ခမ္းစြန္းႏွစ္ခုက ိုေကြးခ်ျပီး ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ ျပံဳးသည္။ ျပီးလွ်င္ ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ တဖက္သားကို မခံခ်င္လာေအာင္ ဆြေပးမည္။ ထိုလူ ေဒါသ ထြက္လာေသာ အခါတြင္ေတာ့ ရင္ေခါင္းမွလာေသာ ရယ္သံျဖင့္ ရယ္ေမာဦးမည္။
ႀကာေတာ့ သူစကားေျပာပာန္အား က်မအလြတ္က်က္မိျပီးသားျဖစ္သြားသည္။

အခ်ိန္အပိုင္းျခားတစ္ခုသည ္က်မတို႕အား ရင္းႏွီးေစပါသည္။ ထိုအခါတြင္ အလြန္လွေသာ အခ်စ္ ဆိုသည့္အရာ ေပါက္ဖြားလာ ရျခင္းကိုက်မေထြထူးျပီး မအံႀသမိေတာ့ပါ။

တစ္ခုေသာ ညတြင္ က်မေတာနက္ထဲေရာက္ေနသည္ပာုအိမ္မက္မက္သည္။ရုတ္တရက္ဆိုသလို က်မ အားႀကီးမားလွေသာ ႏြယ္မ်ားလာေရာက္ရစ္ပတ္ႀကသည္။ သို႕ေသာ္လည္း အထိအေတြ႕မွာ ႏူးညံ့လြန္း၍
မြန္းက်ပ္ျခင္းကို မခံစားမိ။က်မက ႏြယ္မ်ားႏွင္႔က်မ ႀကားရုံေလာက္သာ တိုးညွင္းစြာ ဆိုမိသည္။

"ရုန္းထြက္လိုျခင္းသည ္ငါ၏ရင္၌ ကိန္းေအာင္းေနသည္မွာမွန္လွ်င္ ႏုေထြးေသာႏြယ္မ်ား ငါ႕အားေႏွာင္ရစ္ျခင္းက ကင္းႀကပါ။"

(၂)ကံေကာ္တို႕ရွက္ရိပ္သန္းတိုင္းသူႏႈတ္ခမ္းဖ်ားတို႕ျပံဳးေစလို၏။

သူ႕အား ေငးေမာႀကည့္မိရင္း ပနး္ခ်ီဆြဲခ်င္မိသည္။လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးခ်င္၍မပာုတ္ပါ။
ဦးတည္ခ်က္ မရွိေသာစိတ္ကူးေလးတစ္စသာ။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူသည္ က်မအတြက္ ေဆးခ်က္ပီျပင္ေသာပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ထက္ ပိုျပန္ေသးသည္။
္္ပဥၥလက္ေတြကို မွေရြးျပီတင္ျပတတ္တဲ့ ကဗ်ာ၊
ေလညင္းကို ဘာသာျပန္ထားေသာ ဂီတသံစဥ္၊
ျပန္၍ေတြးတိုင္း ရသသစ္ ကိုစြန္ ့ေပးႏုိင္ေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္၊
ေငး၍ ေငးကာ ေငးမိေစစြမ္းရွိေသာ ႀကယ္တစ္ပြင့္၊
မႏိုးထေစခ်င္ေသာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း အိမ္မက္တစ္စု။

သူသည ္ရံဖန္ရံခါ၌ ေလတိုက္၍ ယိမ္းခါသြားေသာ ပန္း၀တ္မႈန္ေလးလို ညင္သာသည္။ရံဖန္ရံခါ၌လည္း ႏွင္းပုလဲဥတို႕ျဖင္႕ စိုဆြတ္ေနေသာ ပြင့္ခ်ပ္ေလးမ်ားလို္ ႏႈးညံ့သည္။ ရံဖန္ရံခါတြင္လည္း ေဆာင္းေလကို
အံတုႏုိင္ေသာ ပန္းလည္တိုင္လို ေသသပ္ခိုင္မာျပန္သည္။ရံဖန္ရံခါ၌မူ မိုးႏွင္႕အတူပါလာေလ့ရွိေသာ ပန္းရနံ ့
လိုေမႊးပ်ံ႕သင္းေလသည္။ရံဖန္ရံခါတြင္ေတာ့ မာဆတ္ဆတ္ ႏုိင္လွေသာ ဆူးကေလးမ်ားကဲ့သို႕
မထီေလးစား ႏုိင္တတ္သည္။

ရံဖန္ရံခါ မပာုတ္ျခင္းတစ္ခုမွာ ႏွင္းဆီနီေစြးေစြး ကဲ့သိုရဲရင့္လွေသာ ဓါးတစ္လက္၏ဓေလ့ကို အျမဲတေစ
က်င့္သံုး ထားသူ ျဖစ္သည္။

ငယ္စဥ္က ဖတ္ဖူးေသာပံု ျပင္၌ လမင္းအား ေရပံုးထဲသို႕ထည့္ကာဖမ္းေသာသတၱဝါ ကို သနားမိသည္။
အဘယ္ေႀကာင့္ ဤမွ် ေလာဘႀကီး ရပါသနည္း။
က်မကေတာ ့လမင္းထံမွ အလင္းတစ္မူန္သာ အလိုရွိပါသည္။ လမင္းတစ္ခုလံုးအား သိမ္းဆည္းခ်င္သည့္ သတၱဝါေလး ႏွင္ ့ယွဥ္လွ်င္ေတာ႕ က်မသည္္ ေလာဘနည္းသူ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ အလင္းတစ္မႈန္ကိုသာ ထိန္းသိမ္းခ်င္ခဲ့သူ က်မက သတၲိနည္းသူတစ္ဦးေလ..။
အလင္းတစ္မႈန္အတြက္ ေလာက္သာ မိမိကိုယ္ကိုယံုႀကည္မႈရွိသူ...

(၃)စံပယ္ပန္းနံ႕တို႕ေမႊး၍ ေနေလသည္။ စံပယ္ရနံ႕တို႕သည္သူ႕အားေထြးပိုက္ ရစ္ျခံဳထားေလသည္။

ထိုေန႕က မွတ္မွတ္ရရ စံပယ္တစ္ဆုပ္သူ႕လက္ထဲမွလြတ္က်လာသည္။

အခ်ိဳ႕မွာ... ေျမျပင္သို႕ဆင္းသက္က်သည္။
အခ်ိဳ႕မွာ... က်မ၏လက္ဖ၀ါး၌ နားခိုႀက၏။
အခ်ိဳ႕မွာမူ... က်မ၏ ပုခံုးစြန္းတြင္ တင္က်န္ရစ္သည္။
အခ်ိဳ႕ကား......က်မ၏ ဦးေခါင္းထက္တြင္ ပြင့္လန္းႀကကုန္သည္။

စံပယ္ေတြကလွလိုက္တာ...
ေကာင္းကင္က တိမ္ျပာျပာနဲ႕အျပိဳင္ ကို္ လွေနတာ...
လိပ္ျပာသန္႕သန္႕တင့္တယ္ေနေသာ အလွသည္ သိမ္းဆည္းဖို႕အေကာင္းဆံုး အမွတ္တရျဖစ္ႏုိင္သည္။

စကၠဴစြန္ႏွင့္ ရစ္ဘီး၏ ဆက္ႏြယ္မႈမ်ိဳး ကိုက်မ တူးတူးခါးခါး မုန္းပါသည္။ စြန္သည္ ေကာင္းကင္၌ လြတ္လပ္စြာပ်ံသန္းခြင့္ရသည္ပာု အခ်ိဳ႕က ထင္ႀကသည္။အလကား စကားေတြ။
ဘယ္မွာမ်ား လြတ္လပ္စြာ ပ်ံလို႕ရႏုိင္သလဲ။
ရစ္ဘီးရဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္မူေအာက္က စကၠဴတစ္စသည္္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပ်ံႏုိင္သတဲ့လား။ တကယ္က စြန္သည္ ရစ္ဘီးဆီမွာ နည္းစနစ္က်နစြာနဲ႕ကို ႀကိဳးတုပ္ ခံထားရျခင္းသာ မပာုတ္လား။
က်မ ရစ္ဘီး မျဖစ္လို။ ထိုသို႕ပင္ သူ႕အား စြန္ကေလး မျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့။
ေျပာရဲပါသည္...က်မ ေစတနာတို႕ တိမ္ထက္ပင္ပိုျဖဴခဲ့သည္။

(၄)ေမ့ေနခဲ့သည္အခ်က္မွာ ႏွလံုးေသြးခုန္ႏႈန္းတစ္ခ်က္သည္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ေျပာျပရန္ေတာ့ စကားလံုး အလံုအေလာက္ ရွိေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

သူသည္ ႏွင္းစက္တို႕ ညည္းသံကို မႀကားရေသာ ေႏြဦးေပါက္၌ ထြက္သြားခဲ့သည္။

က်မကေတာ့ အေလ့က် ေပါက္ေလ့ေပါက္ထ ရွိေသာ သံေယာဇဥ္ တို႕ကို အားနာစြာ ငဲ့ႀကည့္မိသည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ သူတို႕အား က်မ ေတာင္းပန္စကား ဆိုသင့္သည ္ထင္သည္။ လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ ႀကည့္ေတာ့ သူတို႕က သြားေတာ့ေနာ္ ပာုဆိုသည္။ ေႀသာ္..သံေယာဇဥ္ေတြက အဆံုးမရွိေအာင္ ယဥ္ေက်းလိုက္ႀကတာ။

ိထိုေနာက္ ခပ္ေရးေရး ျမင္ရေသးသည့္ သူ႕ေက်ာျပင္အား လွမ္းႀကည့္မိသည္။
သူ႕အေႀကာင္းကို က်မ အေသးစိတ္မသိခဲ့ပါ။ လေရာင္နဲ႕ ေသေသသပ္သပ္ ထုတ္ပိုးထားေသာ ၀ွက္ဖဲတစ္ခ်က္အား ဖြင့္ႀကည့္ဖို႕ ကို က်မ မည္သည္အခါကမွ စိတ္မကူးဖူးေသာေႀကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

သူသည္ က်မ၏ ကိုယ္ပိုင္ အႏုပညာစေလးတစ္စ ျဖစ္ခဲ့သည္။ထိုအရာေလး ကို ရႈပ္ေထြးလွေသာ ဘ၀အေရးတို႕နဲ မေရာရက္ခဲ့ပါ။ အဘယ္အျငိဳးအေတး ေႀကာင့္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲ ေရာ ထည့္ရက္ပါ့မလဲ။ လြင့္၍ေပ်ာ္ကာ၊ ေပ်ာ္ ၍ သာလြင့္ေစလိုသည္။

ေသခ်ာသည္က သူ အသည္းမကဲြသြား ခဲ့ပါ။ က်မလည္း လြမ္းမက်န္ရစ္ခဲ့ပါ။ သို႕ေသာ္လည္း မိုးဦး ကာလ၌ ပြင့္လန္းေသာ စံပယ္မ်ားကိုျမင္တိုင္းေတာ့ မေတာ္တဆ သတိရတတ္သည္။